ای طلعت ...
*ای طلعت تو خند ه به خورشید وماه کن
روز سیه فراموش به فردا نگاه کن
در آرزوی وصل تو یی عشق جاودان
یادم نبود ولی غصه را تباه کن
دیگر به یاد ثانیه ها مکن گریه باز
احساس را به یاد غزلهای حزینت به چاه کن
از عشوه حضور تو غنچه باز می شود
لبخند بزن نه این که لحضه را سیاه کن
ای خاطره ورق مزن حضور عاطفه را
رحمی بکن به قلب خسته دلم را گواه کن
می دانم ای عزیز دل اما نگو به من
من خود به یاد روزهای رفته شدم اشتباه کن
گردتمام یاسهای خفته بخوان شعر زندگی
دانم که طوفان زده است دلت خنده گاه گاه کن
دیگر بریده ام از نصیحت بیگانگان عشق
تو خود برو به راه خودت قصه ام چو کاه کن
*مصرع اول تضمینی آهنگین از شاعر افسانه ای (شهریار)
ای کاش می توانستم با قلموی سفیدم همه جا را رنگ آمیزی کنم وسپس با قلمویی با رنگهای صداقت،وفاداری ،مهربانی ،عاطفه نگارگری زیبایی را بر بوم تاریک هستی نقاشی کنم ، وپاک کنی داشته باشم که بتوانم با آن تمامی تاریکیها ،ظلمها ، بی وفایی ها ،تنهایی ها وبی عدالتی ها را پاک کنم.ای کاش می توانستم آبی بدهم کوچه دلم را تا که شاید عطر طراوت را تجربه کند . وتمامی کوچه های بن بست را ویران کنم،ای کاش می شد واژه (تحمل ) را برای همیشه پاک کرد و به جایش (لبخند) را زیبا آراست ،نمی دانم شاید آرزوی زیبایی است.
[نمی دانم شاید بهتر بود در آن هنگام که اولین مریخی عشق اولین ونوسی را تجربه کرد،هیچ وقت سفینه ای برای سفر به سیاره آرزوهایش نمی ساخت،نه نه نمی شود زیرا نمی توان قانون زندگی راشکست.]
[دلم می خو است زندگی مانند دفتری بود که می شد تیرگی هایش را ورق زد،آن قدر ورق زد تا به صفحه روشنایی رسید وهیچ وقت خط خطی نکرد آن را ، دلم می خواست با مدادتراش تیز کنم مداد آرزوهایم را ورسیدنش را خطاطی کنم .]
گفتم به کام وصلت خواهم رسید روزی
گفتا که خوب بنگر شاید رسیده باشی