سادگی سوز دلم دادی  و گریا ن گشتم

                                             سخن عشق نخواندیم وغزل خوان گشتم

شرح نازک دلیم با گل و ریحان گفتم

                                                تا  بدانند  اسیر  شب  هجران  گشتم

چشمه اشک مرا دیدی وساکت ماندی

                                               بی وفا تیز مرو بی سرو سامان گشتم

باز احساس به دارم زد و بی جان ماندم

                                               بی خیالم نتوان ماند وپریشان گشتم

تازیان خورده ام از دست دل واحساسم

                                          بس کن ای دل که منم عاشق باران گشتم

پاکی روح در این عرصه گناهی است بزرگ

                                          چه کنم با دلم عمری است که پایان گشتم

من نخواهم که چنین صاف شود روح ودلم

                                         خط خطی می کنمش بلکه فروزان گشتم

 

 

می یام

وقتی دلم می خواد بره تا آسمون پر می کشه

                                                   خیلی خوبو مهربونه تا به خدا سر می کشه

درد دلی باهام نکرد رفت و من و تنها گذاشت

                                               آخه مگه من غریبه ام رفت ومنو اینجا گذاشت

تو که می دونی مهربونم با هات خیلی حرفا دارم

                                                 دلمو  می بخشمش ولی به خدا دیگه نا ندارم

از چی بگم خودت  بگو  ا ز دل  پاک  آرزو

                                              یا قطر ه اشک  تو چشه  عروسکای  کوچولو

خدا جونم  خودت  بیا  دفتر مو  رنگی  بکن

                                              دفترچه   زندگیمو  قرمزو  زرد  و آبی  کن

رنگین کمان خوشکلی بکش   برام مهربونم

                                            آبیش  برای   آسمون  باقیش   واسه  تو وخودم

عدالت  قشنگیه  وقتی  پیشت   تنها  می شم

                                          می یا م تا اوج آسمون اونجا خود دریا می شم

...........................................................

(بس است...)

تو ای بیگانه تنها مکن با  من چنین  بازی

                                                      تو خود نا خوانده مهمهانی برو بیرون مکن شادی

مگر من دعوتت کردم به این میدان واین بازی

                                                          قبولم نیست این بازی منو  دل  بر هم اندازی

ندیدی یا که  یادت رفت  آن  پیمان  شیرینت

                                                          دگر بس   است  با قلبم  مکن  تیر وکمان بازی

تو خود  بازیگری  جانا  بترس  از  آه سوزانم

                                                         نمی دانی  که  قلبت  هم ن خواهد داشت معماری

دگر من رحمتی خوانم به این سنگی ترین صخره

                                                           که  اینها   مهربانند   زتو که   مردم   آزاری

من ا ز نفرین  گریزانم  فقط   دلبند  شب  گشتم

                                                         خداوند ا فدای  مهربانیت که  خودجانی وجانانی

 

مادر

مصرعی تقدیم گلبرگ نگاهت مادرم

                                            باز شرمنده شدم ازروی ماهت مادرم

کودکی هستم غریق موج تلخ اشتباه

                                            تو نجاتم داده ای خود درپناهت مادرم

پاک کردی گو نه های اشک روی گونه ام

                                          من شوم  قربان دلتنگی و  آهت مادرم

تو خود عشقی تو دریایی خدایا من کیم

                                            سر فکنده  در حضور ا نتظارت  مادرم

می کنم شکر از خدایی که تو را خوبآفرید

                                            خوانده ام من  آیه  قران  برایت  مادرم

تقدیم به زیباترین فرشته آقرینش ( مادر مهربانم )

راحت شدی؟

در انتظارت بازهم ای دوست ویرا ن گشته ام

                           رفتی چرا با من بگو من همچو زندان گشته ام

او آتشی می زد مر ا  من آشتی با  او  چرا

                            رنگ دلم خوش رنگ بود با عند لیبان گشته ام

ای آشنای  دو ر  تو  با  من  بیا  رحمی  بکن

                            من خسته ام از روزها چون بار قیبا ن گشته ام

صبری بده بر من خدای تا من فراموشش کنم

                              از شر غم را حت شوم دنبال درمان گشته ام

آیا شود روزی تو  را بینم که  با من می روی

                              تا آن سرای نا  کجا دنبال  مهمان  گشته ام

آیا  چرا  با من بگو  بیگانه ام  دیگر  مخوان

                               در این سرای بی وفا دنبال جا نا  ن گشته ام

درد  دلم  بر   ابرها   گفتم   ولی   باران  شدند

                           با که بگویم  درد  من داند  که  باران  گشته ام

سوز  دلم   درمان   نشد ای  بی  وفا  تنها  شدم

                       را حت شدی ؟رفتی  برو دیدی  که  پایان گشته ام

00000000000000000000000000000000000

چه کنم ؟

دفترم با ز ولی   واژه  ندارم   چه  کنم

                                    بغض در سینه ببین چاره ندارم چه کنم

حرفهایم همه ابری است چو دلتنگ شدم

                                    تلخ  بود   و   ننوشتم   ستاره  چه  کنم

غرق  در  فاصله ام  دست  مرا گیر غزل

                                    صورتم خیس ز اشک اس غزاله چه کنم

زهر  هجران  توام بین  ومزن  آتش هم

                                   باز   دلتنگ   شدم   آه  دوباره  چه  کنم

بی وفا بودی ومن ساده دلی با احساس

                                    منتظر مانده ام افسوس نگاره چه کنم

بی خبر رفت وخبر از دل تنگم هم نیست

                                     تو  مرا  نیک  ندیدی  ز سایه  چه  کنم

مصرعی  راز   دلم   ساز   نوازد  هر شب

                                 رهرو جاده احساس شدم بی اجازه چه کنم

لحضه   بارش  باران   دلم  یاد   تو  کرد

                                   صد  قسم  بر  قطراتش  ترا نه  چه  کنم

............................................................................................................

در آن نوبت که دلتنگ می شوم وقطرات خیس اشک صورتم را پر می کند  

نمی دانم نمی دانم چه باید گفت