خداوندا

با سلام خدمت دوستان عزیزم آمده ام با 3غزل وتقدیمش می کنم به تمامی کسانی که دوستشان دارم تا بی نهایت ...

خد اوندا   مر ا  تنها  مگردا ن

                                  دلم سوزد ولی صحرا مگردان

خودت آبی بده  روح  و روانم

                                 مرا د ر اوج  غم  بینا  مگردان

چرا باید که  بی  کس  من  بمانم

                                 در این در گه مرا دریا مگردان

نمی  سوزد   دلت    آیا   برایم

                                 در آغوشت  دلم  شیدا  مگردان

خداوندا  دلم  می  نالد  از  درد

                                خودت هم قصه ام رویا مگردان

چو طوفان آرزوهای  مرا  برد

                                 خدایا   هستی ا م  آیا   مگردان

دل من هم  ندارد  همدمی  خود

                                 غریبم ، غصه را  بالا  مگردان

تو خود دستم بگیر ای مهربا نتر

                               ببر پیشت ،  دلم  رسوا  مگردان

« الهی، به امید تو تنهایم مگذار »

«بیایید مهربانی را از کودکی یاد بگیریم که آب نباتش را به دریا انداخت تا آب را شیرین کند »

«انسان برای خوشبختی  واقعی نیاز داره به کسی که اونو دوست داشته باشه ،کاری که انجام بده و چیزی که به آن امید داشته باشه»

«عیب خود در پس آیینه نگه داشته ای / توکه آیینه به عیب دگران داشته ای »

« دوست به جای چتری است که باید ، روز های بارانی کنارمان باشد»

«موقع تنهایی هر هم زبانی ممکن است دروغ بگوید »

«هیچ چیز از اسرای که نباید فاش شود سنگین تر نیست »(ضرب المثل ژاپنی )

تنها

تو رفتی    دلبر  تنها   ولی   حالا   چرا

                                بی وفا  گشتی  ولی  ای  آشنا  با ما چرا

سکوتت  آرزوهای  مرا  بر   باد   برده

                                تو که  ظالم   نبودی  با  منه   تنها  چرا

دل تنگم شبی بر گوش تو آرام می خواند

                             دلم بی تو ندارد همدمی ماه نگین آرا چرا

نگاهم را کشیدم روی تک گلبرگ غنچه

                             ندیدی  دست  طوفان  سرو سر بالا  چرا

چو دیشب خواب دیدم بودنت را ای غزاله

                           توّهم بود یا رویا بگوای تک گل زیبا  چرا

چو شبنم می نوازد صورت تنهای من را

                     به روی  برگ برگ گل نوشتی باز هم دنیا چرا

خودم دیدم که این دنیا دلم بشکست بی  تو

                     تو رفتی مانده ام با بغض من تنها ولی رویاچرا

ولی ای کاش بغضم نیز جنسش شیشه ای بود

                        چو قلبم می شکست ای تک  گل  رعنا  چرا

شبی   آهسته   نجوا   کن   پیام  بودنت   را

                        صدایت  را، کلامت را در این صحرا  چرا

در آغوشت  دلم  آرامشی می خواست  یا را

                      شکستی تو مرا در ازدهام بی کسی ماها  چرا

نمی دانم غم تنهایی و دلتنگی ام  با  که  بگویم

                    در این  دریای  طوفانی بی ساحل خداوندا چرا

سپیده

سپیده   ماه   تا با نم   سپیده

                                   سکوت اشک  بارا نم  سپیده

نگاهت مهربا ن است  نازنینم

                                   دلت پا ک  است آرامم  سپیده

مرا غرقم مکن در اوج چشمت

                                   تو ای  زیبای  شادابم  سپیده

کمی قسمت بکن با من دلت را

                                   در این  زندان  تنهایم  سپیده

غم  دنیا  دلم  را  آتشین  کرد

                                  بمان  با  من  بی  تا بم  سپیده

نمی دانم کجا  با ید  روم  من

                                  بخوان  اشعا ر زیبا یم  سپیده

صدایت  بلبلان  شرمنده  کرده

                                 ز بس  زیبا ست  دانایم  سپیده

دلم می خواست  با یادت  بمانم

                               نرو  با  من   بگو   شادم  سپیده

همدم

ای  آسمان  ای  تو  تک غمگسار من

                                     قلبت  گرفته  چرا  ا ی  بی قرار  من  

یاری  نبود و یاران  همه رفته از  دیار

                                      یا من غریب وبی کسم ای نوبهار من

بغضت که آرام می شکند ای مهربانترین

                                     در  لحظه  ها ی  خسته بیگانه  بهار  من

گویند  بهار دلکش است و لحظه  وصال

                                دلخوش مباش غزاله این است روزگار من

می خواهمش امید، که دل ببندم به آن ولی

                                    رفتند و نیست هیچ امیدی به دیدار من

باید  کدام   سو روم ای   مهربان  بگو

                                  در ازدهام بی کسی  و غم  غمگسار  من

ای  آشنا به  چه  باید که دل خوش کنم بگو

                                 در لحظه   فغان  سکوت  بغض   زار  من

سنگین است هوایت بهار نمی خواهمت برو

                               حیف از  غنچه  ها ی  نو  شکفته  بهار   من

فریاد می زند سکوت من امشب به آسمان

                              اشک مرا که دیده ای ای بی عاطفه نگار من

ای خدا بازم خودت هوای ما رو داشته باش 

غزال رعنا

من از حضور خستم دستم بگیر یارا

                                              آرامشی ندارم با من نشین  ماها

دیشب که یاد زلفت آتش بزد وجودم

                                            من درد با که گویم تنها شدم نگارا

خواهم سفر روم من اما کجا ندانم

                                               سوی کدام درگه با من بگو خدایا

بغض گلو گرفته را ه نفس چه گویم

                                                 از یاد  نارفیقان یا شعر های تنها

عشق تو دین من شد ای آرزوی خوبان

                                               مهر تو آتشی زد روح مرا چو صحرا

تو ای بهانه  من در  قعر  غربت غم

                                              با من بگو کجا من باید روم به دریا

عهد خودت شکستی یادت برفت یادم

                                       من خود ندیده بودم چون تو گلی به دنیا

نامردزندگی را می بخشمش به طوفان

                                           تا  او دهد جوابش ای   تو  غزال  رعنا

دیوانه   من  بیگانه  یاد یاران

                                              رفتند  وما ند یادی از خنده های زیبا

داغ دلم ندانم خاموش شود آیا

                                           رحمی بکن به قلبم در  شهر  آسمانها

..................................................

غزل

 

سنگدل گشتی غزل آیا بگو با ما چرا

وزن شعرم راشکستی بی وفا تنها چرا

تو خودت بودی نگین دفتر شعرم ولی

قافیه ازیاد رفت ای  نازنین  حالا  چرا

 

 

ای طلعت ...

*ای طلعت تو خند ه به خورشید وماه کن

                                               روز سیه  فراموش  به  فردا  نگاه کن

در آرزوی   وصل   تو یی   عشق   جاودان

                                                یادم  نبود   ولی  غصه   را   تباه   کن

دیگر  به یاد    ثانیه ها   مکن   گریه باز

                                          احساس را به یاد غزلهای حزینت به چاه کن

از  عشوه  حضور  تو  غنچه باز می شود

                                             لبخند  بزن  نه  این که لحضه را سیاه  کن

ای  خاطره  ورق  مزن  حضور  عاطفه را

                                           رحمی بکن به قلب خسته دلم را  گواه  کن

می  دانم  ای  عزیز  دل اما  نگو به من

                                          من خود به یاد روزهای رفته شدم اشتباه کن

گردتمام یاسهای خفته بخوان شعر زندگی

                                      دانم که طوفان زده است دلت خنده گاه گاه کن

دیگر  بریده ام از نصیحت بیگانگان عشق

                                         تو خود  برو  به راه  خودت قصه ام چو کاه  کن

*مصرع اول تضمینی آهنگین از شاعر افسانه ای (شهریار)

ای کاش می توانستم با قلموی سفیدم همه جا را رنگ آمیزی کنم وسپس با قلمویی با رنگهای صداقت،وفاداری ،مهربانی ،عاطفه نگارگری زیبایی را بر بوم تاریک  هستی نقاشی کنم ، وپاک کنی داشته باشم که بتوانم با آن تمامی تاریکیها ،ظلمها ، بی وفایی ها ،تنهایی ها وبی عدالتی ها را پاک کنم.ای کاش می توانستم آبی بدهم کوچه دلم را تا که شاید عطر طراوت را تجربه کند . وتمامی کوچه های بن بست را ویران کنم،ای کاش می شد واژه (تحمل ) را برای همیشه پاک کرد و به جایش (لبخند) را زیبا آراست ،نمی دانم شاید آرزوی زیبایی است.

[نمی دانم شاید بهتر بود در آن هنگام که اولین مریخی عشق اولین ونوسی را تجربه کرد،هیچ وقت سفینه ای برای سفر به سیاره آرزوهایش نمی ساخت،نه نه نمی شود زیرا نمی توان قانون  زندگی راشکست.]

[دلم می خو است زندگی مانند دفتری بود که می شد تیرگی هایش را ورق زد،آن قدر ورق زد تا به صفحه روشنایی رسید وهیچ وقت خط خطی نکرد آن را ، دلم می خواست با مدادتراش تیز کنم مداد آرزوهایم را ورسیدنش را خطاطی کنم .]

گفتم به کام وصلت خواهم رسید روزی

گفتا که خوب بنگر شاید رسیده باشی