نماندی
نمی دانم ز چه باید نوشتن جدا از دفترم جا ما نده ام من
غزل یانه رباعی می نویسم خداو ندا تنها مانده ام من
شبی با یاد رویت خواب دیدم در آغوشت شیدا مانده ام من
نمی دانم رویای قشنگی است نماندی تو بیجا مانده ام من
تو را با یا د زیبایت کشیدم کنا رحوصله تا مانده ام من
میان حوض سرد آرزو ها پریدم باز دریا مانده ام من
در آن نوبت که از من می گذشتی ندیدی خسته اینجا مانده ام من
تو رفتی وغزل از یاد من رفت میان راه دنیا ماند ه ام من
الهی به امید تو تنهام مگذار و تنهایمان مگذار...
الهی آمین یا رب العالمین
قسمتی از یکی از تابلوهایم نگارگری با آبرنگ که سر مشقی است از استاد فرشچیان
تقدیم به آنهایی که هیچ وقت فرا موش نمی کنند مهربانی را...