سکوت
خیلی دلتنگتون شده بودم ،نمی دونم شاید شما هم !
آپ قبلی با یه قلب سنگی اومدم ،ولی هر کاری کردم نتونستم بزارمش
تودلم ،این دفعه هم با یه قلب برفی سرد اودم نمی دونم شاید این
این یکیوبتونم گول بزنمو دلمو بهش بفروشم !نمی دونم شاید!
دلتنگ شعری دلکشم یاری ندارم
واژه شکسته در غمت ماهی ندارم
دائم به یاد عشق از باران نویسم
اما چه غم باید که دلداری ندارم
آری ترک خورده سکوت بی کس من
در ازدهام غربت همبازی ندارم
خواهم کرایه گیرم از باران دلش را
اما چه چاره چون نشد راهی ندارم
من می فروشم آرزویم را بگیرش
تو نیک دانی با دلت کاری ندارم
دیدی که رو یاهای من آتش گرفتند
جرمم بگو دیدی که آزاری ندارم
آیا ندیدی که دلم از غصه خون شد
تا کی بسوزم بین که غمخواری ندارم
دیگر ندارد انتها اشک نگاهم
هیچش ندارد عیب چون رویایی ندارم
در سوگ تنهایی خود پروانه خندید
آری بخندید قاصدان اکنون که فردایی ندارم
خواهم در آغوشش بگیرد مرگ من را
دراین هیاهوی شلوغ شهر دنیایی ندارم
می خوایید بریم سفر: یه سفر ی که خیلی بهتون
خوش بگذره، اول باید مسافر هواپیمای کاغذی خاطرات من بشید!
باید چند سالی برگردیم عقب ،عقب؛ بازم عقب وقتی که 8 سالم بود ،وقتی که عاشق شدم
همون وقتی که اولین شعرمو نوشتم ،
نه نه وقتی ۷سالم بود ونقاشی کشیدنو شروع کردم!
وقتی که ساکن شهر زمین نبودم ،روزایی که برای خودم
تو ابرا یه جزیره ساخته بودم ،جزیره که ساکنش خودم بودم
وآرزوهام ،خودم بودم وروایاهام ،جایی که دریاش آبی بودوآسمونش
نیلی جزیره ای که خونم قصر سپید دلربایی بود وای نه نه نمی تونم! قادر نیستم
با واژه ها براتون تصویر کنم ولی کاش شما هم بودید و احساس
می کردیدزیبایی را، هنوزم اون جزیرمو دارم ولی بی وفا
شدم از وقتی که زمینی شدم ،خیلی کم بهش سر می زنم
بازم برگردیم عقب ،عقب بازهم عقب تر
وقتی کوچیکتر بودم وبرای خودم تو افکارشیرین کودکانه
بالون ساخته بودم ،
مسافرای زیادی داشتم تنها نبودم ،
می دونم باور نمی کنید ولی من باهاش پرواز کردم به آسمون وای وای
که نمی تونم تصویر کنم که چقدر خوش گذشت! چقدر! الان هم که به
یاد اون پرواز می افتم دیگه خودم روی زمین احساس نمی کنم سفر خسته کننده ای بود ؟ نمی دونم !
خوب باشه رسدیم به دنیای زمین می تونید چشاتونو باز کنید وپیاده بشید.
بله جزیره رویایی من تو همین ابراست
